Yaga, nasza KOZA. 🙂

Nasza najbardziej pozytywna i chyba odrobinę rozpieszczona akita w stadzie, która z niezwykłą łatwością zjednuje sobie ludzi. Yaga jest delikatna, przyjazna i bardzo ufna. Każdego gościa wita niemal jak dawno niewidzianego przyjaciela.

Czasem żartuję, że bliżej jej do ostrzyżonego samoyeda niż do stereotypowego wizerunku powściągliwej akity.

Współpraca i komunikacja

Od najmłodszych lat Yaga z ogromnym entuzjazmem podejmowała kolejne wyzwania. Jest bardzo pojętna, chętna do nauki i wspólnej aktywności.

Naszą szczególną przygodą stało się tropienie użytkowe, czyli mantrailing. W grupie Yaga szybko zyskała opinię kujona i maskotki. Wspólnie ukończyłyśmy próby tropienia na poziomie PL MT 1.

Yaga doskonale wie, czego chce, i równie dobrze potrafi to zakomunikować. Wobec ludzi jest niepoprawną flirciarą – otwartą, wylewną i zawsze gotową na kolejną porcję zainteresowania. Zjednywanie sobie ludzkich serc opanowała do perfekcji.

W świecie psich relacji pokazuje jednak zupełnie inne oblicze. Jest powściągliwa, stanowcza i niezwykle pewna siebie. Nie szuka niepotrzebnych konfrontacji, ale też nie pozostawia wiele miejsca na niedomówienia. Jasno komunikuje swoje granice, a pozostałe psy potrafią je odczytywać i respektować.

I chyba właśnie w tym tkwi cały urok naszej Kozy. Dla ludzi – rozbrajająca flirciara. Dla psów – silna, pewna siebie osobowość. W naszym stadzie wszyscy dobrze wiedzą, że z Kozą lepiej nie szukać niepotrzebnych konfrontacji. I chyba nikt nie czuje potrzeby sprawdzania tego po raz drugi. 😉

Yaga w roli mamy

Macierzyństwo to kolejne fascynujące oblicze naszej Kozy. Yaga jest mamą, która pozwala swoim dzieciom na naprawdę wiele. Daje im przestrzeń do zabawy, eksperymentowania, popełniania błędów i samodzielnego odkrywania świata.

Jest cierpliwa, niezwykle delikatna i chętnie angażuje się we wspólne zabawy. Podczas tych codziennych interakcji szczenięta poznają pierwsze zasady psiej komunikacji, uczą się kontrolowania siły gryzienia, respektowania granic i reagowania na sygnały drugiego psa.

Pozwala maluchom na szalone przepychanki, wzajemne zaczepki i sprawdzanie swoich możliwości. Uczy je również zasad związanych z zasobami, pokazując, że nie wszystko jest dostępne zawsze i na każde żądanie.

Jednak w całej tej swobodzie i lekkości istnieją bardzo wyraźne zasady. Yaga nie interweniuje przy każdej drobnej sprzeczce. Pozwala szczeniętom doświadczać i uczyć się poprzez własne interakcje. Ale kiedy uzna, że sytuacja wymaga jej reakcji, potrafi postawić granicę w sposób, który nie pozostawia wątpliwości.

I wtedy nawet największe rozrabiaki wiedzą, że impreza właśnie dobiegła końca. 😉

Najbardziej fascynuje mnie właśnie ta równowaga. Ogrom cierpliwości i swobody, a jednocześnie stanowczość, która pojawia się wtedy, kiedy jest potrzebna. Obserwowanie Yagi w roli mamy przypomina mi, jak wiele szczenięta mogą nauczyć się w naturalnych, codziennych relacjach z dorosłym psem.

Nasza biała Koza – jedyna w swoim rodzaju.